Ωστόσο, αυτά τα βιβλία δεν σχηματίζουν ένα μοναδικό Βιβλίο…
Aπάντηση:
Όχι.
Αυτό που κατ’ αρχάς τίθεται υπό αμφισβήτηση στα βιβλία μου, όπως
αποκαλείται, είναι η ενότητα του βιβλίου και η ενότητα-«βιβλίο»,
νοούμενη ως αρμονική ολότητα, με όλες τις συνεπαγωγές που ενέχει μια
τέτοια έννοια. Γνωρίζεται εξάλλου ότι αυτές οι συνεπαγωγές αφορούν άμεσα
ή έμμεσα, το σύνολο του πολιτισμού μας. Από τη στιγμή που οριοθετείτε
ένας κλοιός, πως θα τολμούσα άραγε να συνεχίσει κανείς να δηλώνει
συγγραφέας βιβλίων, είτε πρόκειται για ένα, για δύο ή για τρία βιβλία;
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάτω από αυτούς τους τίτλους υπάρχει μόνο ένα
κειμενικό «εγχείρημα», μοναδικό και διαφοροποιημένο, η ημιτελής κίνηση
του οποίου δεν διαθέτει κανένα απόλυτο σημείο έναρξης, και το οποίο, αν
και αναλώνεται ολοκληρωτικά στην ανάγνωση άλλων κειμένων, δεν παραπέμπει
εντούτοις, με μια έννοια, παρά μόνο στη δική του γραφή. Οφείλουμε να
ετοιμαστούμε προκειμένου να στοχαστούμε ταυτόχρονα αυτές τις δύο
αντιφατικές διαστάσεις. Ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατόν να παρουσιάσουμε
την εσωτερική οργάνωση αυτών των έργων με τη βοήθεια μιας γραμμικής και
συνεπαγωγικής αναπαράστασης, η οποία θα αντιστοιχούσε σε μια «τάξη
λόγων» [«ordure des raisons»].
Μια τέτοια τάξη τίθεται ομοίως υπό αμφισβήτηση, ακόμη κι αν –κατά τη
γνώμη μου- μια ολόκληρη φάση ή μια ολόκληρη τάση των κειμένων μου
εναρμονίζεται με τις απαιτήσεις της, έστω και προσποιητά, για να
εγγράψει εν συνεχεία σε μια σύνθεση την οποία πλέον δεν θα εξουσιάζουν.
Στην πραγματικότητα, όπως γνωρίζεται, είναι πρωτίστως αναγκαίο να
διαβάσουμε και να ξαναδιαβάσουμε τα «βιβλία», στα περιθώρια ή ανάμεσα
στις γραμμές των οποίων ιχνογραφώ και αποκρυπτογραφώ ένα κείμενο που
είναι ταυτόχρονα υπερβολικά όμοιο και άκρως διαφορετικό, και το οποίο
μάλιστα θα δίσταζα, για προφανείς λόγους, να αποκαλέσω αποσπασματικό…
ΘΕΣΕΙΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου